راه خدا دادن و صدقات دادن را غرامت ميبينند مثل پول زورى است كه دولت از اونها ميگيرد خيلى به آنها ناگوار است اين را غرامت و جرم مىبينند اما هزار تومان شب مجلس گرفته خرج كرده اما فردايش آمدند ميگويند پنجاه تومان بايد به دولت بدهى بابت فلان چيز آقا اينقدر زورش ميآيد ميگويند تو اينقدر ديشب خرج كردى حالا پنجاه تومان چيزى نيست جواب ميدهد نه اين يك چيز زورى است آدم بدهد اين را ميگويند عزامت حالا حديث ميگويد چيز براى خدا دادن را صدقات را عزمت و پول زور ميدانند آى اين پولها چيه كه آدم بدهد ، زكواة كه حالا ور افتاده من الان قريب 33 سال است در تهران هستم نديدم كسى بيايد و مسئله زكواة بپرسد . عجب روزگارى است . آنوقت بايد بجاى او هميشه از اين پولها و ماليات‌هاى دولتى به دولت بدهد . و الفيىء مغنما قيئى آنچه راجع به بيت المال است جنگى يا غير جنگى غنائمى هم كه در جنگ بدست ميآورند مال دولت كه نيست معنى ندارد در شروع معلوم شده است مصرف آن و همچنين اين چيزهائى كه سر كوها و دره‌ها و بيابانهاى لم يزرع اراضى موات و جنگلها و درياها هم مال كسى نيست بلكه همه فيئى است مال خدا است و عمومى است ولى فرمود اينها را هم مغنم حساب مىكنند غنيمت خود ميدانند در انحصار خودشان قرار ميدهند و صدايت در بيايد پدرت را درميآورند كوسفندت هم حق ندارد برود .